Kiki (30): "'Ohh ben je zwanger van de tweede?', vroeg mijn buurvrouw, dat was ik niet..."
“Wat leukkk, nummer twee onderweg?” zei mijn buurvrouw enthousiast
Ik stond letterlijk met mijn dochtertje Jazz van één jaar in mijn armen. Mijn buurvrouw kwam net langsgefietst, remde enthousiast af en keek direct naar mijn buik. “Ohhh, ben je zwanger van de tweede?” vroeg ze lachend. Alsof het het normaalste gespreksonderwerp van de wereld was. De rillingen liepen over mijn lijf, want nee, ik was helemaal niet zwanger. Ik had gewoon nog steeds een dikke buik van de eerste zwangerschap. Ik kon wel door de grond zakken. Het was een mix van schaamte en ongemak opkomen. Ik merkte dat ik daarna automatisch mijn jas dichter deed. Jeetje, dat één brutale vraag direct zoveel met je zelfbeeld doet!
Ik begon mezelf te verdedigen
Nog voordat zij überhaupt iets zei, hoorde ik mezelf lachen en zeggen: “Nee hoor, dit is gewoon nog van de eerste.” Alsof ik direct moest uitleggen waarom mijn buik eruitziet zoals hij eruitziet. Achteraf dacht ik: waarom deed ik dat eigenlijk? Mijn lichaam is totaal veranderd sinds de zwangerschap. Dat is confronterend als iemand anders dat ineens hardop benoemt. Alsof ik redenen moest verzinnen waarom mijn buik nog niet “weg” was. Terwijl ik diep vanbinnen echt wel weet dat vrouwenlichamen niet binnen een paar maanden terugveren alsof er niets gebeurd is. Misschien blijft het wel zo? Misschien is dat wel normaal? Toch zit die druk blijkbaar zó diep ingebakken. Waarom voelen zoveel vrouwen die constante druk rondom hun uiterlijk?
Jazz is pas één jaar oud
Mijn lichaam heeft een kind gemaakt, gedragen en op de wereld gezet. Maar toch lijkt er ergens een soort onzichtbare verwachting te bestaan dat vrouwen na een bevalling “snel weer zichzelf” moeten zijn. Alsof je na een paar maanden weer terug moet veren naar je oude lichaam. Platte buik, strakke kleding, energie, alsof er niets gebeurd is. Maar zo werkt een vrouwenlichaam helemaal niet. Misschien wil ik daar ook helemaal niet meer aan voldoen. Mijn lichaam voelt sowieso anders sinds ik moeder ben geworden. Niet slechter per se, maar gewoon veranderd. Zachter en vermoeider soms. En tegelijkertijd ook sterker op een bepaalde manier. Alleen zie je die laatste kant veel minder terug in hoe vrouwen over zichzelf praten. Het gaat bijna altijd direct over kilo’s, buikjes en “oude lichamen terugkrijgen”.
Mijn buik is gewoon veranderd sinds de zwangerschap
En misschien blijft dat ook zo. Misschien krijg ik nooit meer het lichaam terug dat ik had toen ik in de twintig was. Misschien blijft mijn huid losser. Misschien blijft mijn buik zachter. Dat zou eigenlijk prima moeten zijn. Alleen leven we in een wereld waarin vrouwenlichamen continu beoordeeld lijken te worden. Vooral na een zwangerschap. Je ziet online constant moeders die “binnen zes weken weer in shape” zijn. Moeders krijgen complimenten over “hoe snel ze weer slank zijn geworden”, alsof dat het belangrijkste is na een zwangerschap. Het draait zó vaak weer om uiterlijk. Dat vind ik soms echt vermoeiend. Waarom kunnen we vrouwen niet gewoon aanspreken zonder hun lichaam erbij te betrekken?
Ik voelde me na de bevalling sowieso al onzeker genoeg
Mijn lichaam voelde maandenlang niet meer als van mezelf. Mijn borsten veranderden. Mijn buik voelde slap. Mijn bekken deden pijn. En ondertussen draaide alles ineens om een baby die volledig afhankelijk van mij was. Dat eerste jaar moederschap is sowieso al enorm intens. Je slaapt weinig, bent constant bezig en probeert ondertussen ook nog een beetje jezelf terug te vinden. Ik kon die opmerking van mijn buurvrouw niet gebruiken. Ik denk dat veel moeders dat herkennen. Moeder worden verandert je compleet. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. En dat mag!
Mijn man snapte het volledig
Toen ik het thuis vertelde zei hij meteen: “Wat een rare vraag eigenlijk.” Vaak zeggen mannen: “Ach joh, zo bedoelde ze het niet.” Mijn man niet. Hij zei ook iets wat me echt bijbleef. Dat hij nooit zomaar aan een man zou vragen waarom hij een buik heeft gekregen. Terwijl dat bij vrouwen blijkbaar ineens wel normaal wordt gevonden. Dat verschil had ik eerlijk gezegd nog niet eens zo bekeken. Maar hij had wel gelijk. Vrouwenlichamen lijken veel meer open te staan voor commentaar van anderen. Alsof iedereen daar automatisch iets van mag vinden. Waarom!?
Vooral moeders lijken ineens publiek bezit te worden
Mensen vinden van alles van je lichaam zodra je een kind hebt gekregen. Of je borstvoeding geeft. Hoe snel je weer werkt. Hoe moe je eruitziet. Of je alweer bent afgevallen. Het stopt werkelijk nooit. Alsof je als vrouw na een bevalling ineens openstaat voor commentaar van de hele wereld. Want waarom kunnen we vrouwen niet gewoon even met rust laten? Waarom moet er altijd iets gezegd worden over hoe iemand eruitziet? Ik merk dat ik daar sinds ik moeder ben veel gevoeliger voor ben geworden. Misschien omdat je jezelf toch al opnieuw probeert uit te vinden in die eerste jaren.
Soms denk ik serieus: stel dat ik wél onzeker was geweest
Of midden in een moeilijk zwangerschapstraject zat. Misschien was ik net miskraam geweest. Misschien had ik hormoonproblemen. Misschien was ik keihard aan het worstelen met mijn zelfbeeld. Mensen beseffen vaak helemaal niet wat voor impact zo’n opmerking kan hebben. Je weet nooit wat iemand meedraagt. Daarom snap ik ook niet waarom we nog steeds denken dat opmerkingen over iemands buik normaal zijn. Zeker bij vrouwen. Ik denk dat veel mensen pas nadenken over hun woorden als ze zelf iets vergelijkbaars meemaken. Terwijl een beetje terughoudendheid eigenlijk zo simpel zou moeten zijn. Niet ieder lichaam vraagt om een mening. Niet iedere verandering hoeft benoemd te worden. Soms is niets zeggen gewoon het meest respectvolle wat je kunt doen.
Sinds ik moeder ben kijk ik ook anders naar de wereld waarin mijn dochter opgroeit
Jazz is nog zo klein. Ze loopt nog net wankelend door de woonkamer met haar knuffel in haar hand. Maar ooit wordt zij ook een meisje dat zichzelf in spiegels gaat bekijken. Dat zichzelf gaat vergelijken met anderen. Dat maakt me soms best verdrietig. Want ik wil helemaal niet dat zij later denkt dat haar waarde afhangt van hoe plat haar buik is. Ik wil niet dat ze zichzelf later voortdurend analyseert zoals zoveel vrouwen doen. Dat ze haar lichaam ziet als iets wat altijd beter, strakker of kleiner moet. Het idee dat meisjes daar al zo jong mee bezig zijn, vind ik echt heftig. Ik hoop zó dat zij later milder voor zichzelf kan zijn dan veel vrouwen nu zijn. Maar als ik eerlijk ben, weet ik soms niet eens hoe realistisch dat is in deze wereld.
Ik wil dat mijn dochter opgroeit in een wereld waarin vrouwen elkaar steunen
Waarin we niet automatisch aannames doen over lichamen. Waarin een buik gewoon een buik mag zijn. Zonder vragen. Zonder grapjes. Zonder conclusies. Ik wil dat Jazz leert dat een vrouwenlichaam geen project is dat voortdurend verbeterd moet worden. Soms voelt het alsof we daar nog ontzettend ver vandaan zijn. Zeker online zie ik zoveel harde opmerkingen over uiterlijk voorbij komen. Hoe moeten jonge meisjes opgroeien met een gezond zelfbeeld als ze constant leren dat hun uiterlijk centraal staat?
Ik probeer tegenwoordig bewuster te worden van mijn eigen woorden
Ook richting andere vrouwen. Ik vraag nooit meer zomaar of iemand zwanger is. Gewoon niet. Zelfs niet als iemand overduidelijk een buik heeft. Omdat je simpelweg nooit weet wat erachter zit. Misschien is iemand net bevallen. Misschien speelt er iets medisch. Misschien is het gewoon haar lichaam. En dat laatste zou eigenlijk al genoeg reden moeten zijn om er niets van te vinden. Ik merk ook dat ik complimenten anders probeer te formuleren. Niet direct over afvallen of uiterlijk, maar meer over uitstraling of energie. Omdat ik denk dat we daar als vrouwen echt iets in kunnen veranderen.
Ik merk dat mijn lichaam me tegenwoordig minder interesseert dan vroeger
Dat klinkt misschien gek. Maar moeder worden heeft mijn prioriteiten ergens verschoven. Mijn lichaam hoeft niet meer perfect te zijn. Het moet me dragen door slapeloze nachten. Mijn dochter optillen. Achter een dreumes aanrennen. Leven. Natuurlijk heb ik soms nog onzekere dagen. Maar steeds vaker denk ik ook: dit lichaam heeft letterlijk een kind gemaakt. Dat is eigenlijk best ongelooflijk. Vroeger kon ik uren bezig zijn met calorieën of kledingmaten. Nu voelt dat veel minder belangrijk dan hoe ik me voel als moeder en mens. Dat betekent niet dat onzekerheid ineens helemaal weg is. Maar wel dat ik mezelf steeds vaker probeer terug te fluiten als ik te kritisch word, want mijn dochter gaat later ook zien hoe ik over mezelf praat.
Niemand vindt het fijn om ongevraagd beoordeeld te worden op uiterlijk
Zeker niet op iets waar vaak al onzekerheid over zit. En juist daarom hoop ik echt dat we als vrouwen wat zachter naar elkaar kunnen worden. Minder analyseren. Minder invullen. Minder opmerkingen maken over lichamen die niet van ons zijn. Soms denk ik serieus dat veel mensen niet beseffen hoeveel impact woorden kunnen hebben.
Dus nee, ik was niet zwanger van de tweede
Ik was gewoon een moeder met een dochter van één jaar en een lichaam dat veranderd is. Meer niet. Alleen blijkbaar is dat voor sommige mensen nog steeds moeilijk genoeg om gewoon te laten bestaan zonder er iets van te vinden. Dat zegt uiteindelijk misschien meer over onze maatschappij dan over mijn buik. Ik hoop echt dat vrouwen elkaar wat meer ruimte gaan geven. Minder commentaar. Minder aannames. Gewoon iets meer zachtheid naar elkaar toe. Want volgens mij kunnen we daar allemaal alleen maar beter van worden.
En misschien is dat uiteindelijk wat ik Jazz het allerliefst wil meegeven
Dat haar lichaam niet continu beoordeeld hoeft te worden. Niet door anderen, maar ook niet door haarzelf. Dat ze mag bestaan zonder zichzelf steeds kleiner, strakker of mooier te hoeven maken voor de buitenwereld. Ik hoop dat ik haar dat ook echt kan laten voelen terwijl ze opgroeit. Want meisjes leren uiteindelijk niet alleen van wat we zeggen, maar vooral van hoe wij als vrouwen naar onszelf kijken. Daarom probeer ik nu ook milder naar mezelf te zijn. Gewoon menselijk.
KIKI
