
Toos (34): "Mijn kind zit in de kleuterklas, en ik wil haar daar tussen de middag borstvoeding geven"
“Misschien is dit een goed moment om af te bouwen,” zei de juf tegen mij, en ik voelde direct onrecht
Ik zat vorige week in het kleuterlokaal terwijl de juf tegenover me uitlegde waarom school liever niet wilde meewerken aan mijn verzoek. Mijn dochter Elin ging bijna naar groep 1, maar kreeg thuis nog steeds borstvoeding. Niet de hele dag door natuurlijk, maar wel even tussen de middag. Het is een rustmoment, een stukje nabijheid en eerlijk gezegd ook gewoon iets waar Elin nog veel behoefte aan heeft. Maar terwijl ik probeerde uit te leggen dat ik best even langs wilde komen tijdens de lunch, keek de juf me aan alsof ik iets heel vreemds vroeg.
En toen zei ze dus dat het misschien tijd werd om te stoppen
Op dat moment voelde ik direct dat dit gesprek veel ingewikkelder ging worden dan ik vooraf had gedacht. Ik had eerlijk gezegd verwacht dat er meer begrip zou zijn vanuit school. Vooral omdat het voor Elin zo’n belangrijk rustmoment is op een lange dag. In mijn hoofd leek het vooraf eigenlijk een heel klein verzoek.
Voor ons voelde borstvoeding nooit als iets “raars”
Dat wil ik echt duidelijk zeggen. Elin is inmiddels vier jaar oud, en ja, ze krijgt nog borstvoeding. Ik merk dat mensen vaak direct allerlei aannames doen zodra een kind ouder wordt. Terwijl het voor ons nooit iets ingewikkelds is geweest. Het hoort gewoon bij ons ritme. Schooldagen zijn lang voor zo’n kleintje. Druk ook. Vooral alle indrukken zullen haar soms behoorlijk moe maken. Nieuwe kinderen, nieuwe regels en een volle dag vragen veel energie van haar. Juist daarom voelt dat moment samen voor mij zo waardevol.
Ik had eigenlijk verwacht dat school daar wel een beetje flexibel in zou zijn
Niet dat ze speciaal een hele ruimte moesten regelen of ingewikkelde aanpassingen moesten doen. Ik wilde gewoon tijdens de lunchpauze even langskomen. Tien minuten misschien. Even samen zitten op de gang. En daarna zou Elin gewoon weer meedoen met de klas. Ik dacht eerlijk gezegd dat dit soort kleine dingen best bespreekbaar zouden zijn. Vooral op een basisschool waar zoveel aandacht is voor welzijn en ontwikkeling. Daarom stapte ik ook vrij open dat gesprek in. Ik had totaal niet verwacht dat het direct zoveel weerstand zou oproepen.
Het continurooster maakt het alleen ingewikkelder
Vroeger gingen kinderen tussen de middag vaak nog naar huis. Dan was dit waarschijnlijk helemaal geen probleem geweest. Maar nu blijven alle kinderen op school. Ze eten samen in de klas, vaak kijken ze dan ook een filmpje. Met z’n allen. De klas blijft eigenlijk altijd samen. Ik besloot het netjes vooraf bespreekbaar te maken. Ik wilde juist open communiceren. Dus ik maakte een afspraak met de juf. Ik dacht echt dat het vooral een praktisch gesprek zou worden. Een kwestie van afstemmen. Niet een discussie. Achteraf gezien liep dat gesprek alleen totaal anders dan ik had verwacht. Dat maakte het uiteindelijk ook zo ongemakkelijk.
De juf reageerde direct terughoudend
Dat voelde ik eigenlijk meteen toen ik het onderwerp aansneed. Ze keek eerst even verrast. Daarna zei ze dat ze zoiets nog nooit had meegemaakt op school. En dat ze niet goed wist hoe ze daarmee om moest gaan. Ik merkte direct dat ze zich ongemakkelijk voelde bij het onderwerp. Alsof ze bang was om iets verkeerds te zeggen. Daardoor werd ik zelf ook onzekerder tijdens het gesprek.
Ik probeerde rustig uit te leggen waarom dit belangrijk voor ons is
Niet alleen vanwege voeding. Mensen denken bij borstvoeding vaak direct aan melk en baby’s. Maar voor Elin is het vooral ook veiligheid en rust. Een overgangsmoment op zo’n lange schooldag. Ik probeerde echt duidelijk te maken dat het voor haar emotioneel veel betekent. Niet als luxe of verwend gedrag, maar gewoon als een vertrouwd moment. Vooral nu alles op school nog zo nieuw voor haar gaat zijn. Ik hoopte dat de juf dat misschien beter zou begrijpen als ik het rustig uitlegde.
De juf leek daar eerlijk gezegd weinig mee te kunnen
Ze bleef vooral praten over structuur en regels. Dat alle kinderen samen blijven tijdens de middagpauze. Dat ze liever geen uitzonderingen maken. En dat ze rust willen houden in de groep. Ik voelde tijdens het gesprek steeds sterker dat we totaal anders naar de situatie keken. Voor mij ging het over verbinding, veiligheid en behoeften van mijn kind. Voor school leek het een praktisch probleem te zijn dat vooral niet in het systeem paste.
Ergens snap ik die praktische kant ook wel
Dat wil ik echt eerlijk zeggen. Ik begrijp best dat een school niet voor ieder kind compleet andere regels kan maken. En ik snap ook dat een juf verantwoordelijk is voor een hele klas. Maar tegelijk voelde het alsof er totaal geen ruimte was om mee te denken.
Vooral die opmerking over afbouwen deed mij pijn
Ze zei het vriendelijk hoor. Niet gemeen. Maar wel heel duidelijk. “Misschien is dit een goed moment om af te bouwen.” Ik voelde me op dat moment ineens heel ongemakkelijk. Alsof ik mezelf moest verdedigen. Alsof ik iets deed wat niet normaal was. Terwijl borstvoeding geven toch letterlijk iets natuurlijks is. Ook als een kind ouder is. Dat mensen daar zo’n sterke mening over hebben, blijf ik ingewikkeld vinden. Toen Elin een baby was, vond iedereen borstvoeding prachtig. Dan kreeg ik complimenten. Dan was het “goed bezig mama”. Maar zodra een kind ouder wordt, verandert ineens de toon. Ineens vinden mensen het vreemd, of overdreven, of niet meer passend. Terwijl het voor ons helemaal niet ingewikkeld voelt.
Elin zelf is er ook heel ontspannen onder
Ze vraagt er niet hysterisch om. Ze eist het niet op. Maar vooral op spannende of vermoeiende dagen merk ik dat ze behoefte heeft aan dat contactmoment. En schooldagen zullen voor haar best intensief zijn. Mensen vergeten soms hoe jong kleuters eigenlijk nog zijn. Elin speelt nog met poppen. Ze slaapt soms nog met een knuffel in haar armen. En dan verwachten we ineens dat ze vijf volle dagen compleet zelfstandig meedraait in een schoolsysteem. Juist daarom wilde ik dat middelmoment behouden. Niet voor eeuwig. Duhhh. Ik ben echt niet van plan haar op haar tiende nog borstvoeding te geven. Maar gewoon nu, in deze fase. Totdat zij er vanzelf minder behoefte aan krijgt.

Toch gaf school vooral bezwaren
Volgens de juf was er geen geschikte ruimte. Ze wilde liever niet dat ik op de gang zou zitten. Ook omdat andere kinderen daar vragen over konden stellen. En omdat ze rust in de school wilden bewaren. Dat vond ik ergens best pijnlijk om te horen. Want wat is daar precies onrustig aan? Een moeder die haar kind even vasthoudt tijdens de lunchpauze? Het voelde ineens alsof iets heel normaals geheim moest blijven. Alsof het niet gezien mocht worden. Ik stelde nog voor om heel discreet te zijn. Desnoods in een leeg kamertje. Of een kantoor.
Op een gegeven moment voelde het gesprek steeds ongemakkelijker
Alsof we totaal langs elkaar heen praatten. Zij bleef teruggaan naar regels, structuur en gelijkheid binnen de groep. En ergens botste dat compleet. Wat me misschien nog wel het meest raakte, was het woord “uitzondering”. Dat bleef de hele tijd terugkomen. Alsof Elin een probleemgeval zou worden als ik even langskwam. Terwijl het letterlijk om tien minuten gaat. Tien minuten op een hele schooldag.
Mijn man kijkt er heel anders naar
Hij zegt dat school nu eenmaal regels heeft. En dat we misschien moeten accepteren dat deze fase vanzelf verandert. Maar voor mij voelt het niet zo simpel. Misschien omdat ik voel hoeveel behoefte Elin er nog aan heeft. Ik ben daarna online ervaringen van andere moeders gaan lezen. Blijkbaar ben ik helemaal niet de enige. Er zijn meer vrouwen die langer borstvoeding geven terwijl hun kind al op school zit. Sommigen kolven nog. Anderen gaan inderdaad tijdens de lunch even langs.
Dat gaf ergens ook opluchting
Omdat ik me door het gesprek met school ineens bijna abnormaal voelde. Terwijl het wereldwijd helemaal niet vreemd is om langer borstvoeding te geven. Alleen in Nederland lijken mensen daar sneller ongemakkelijk van te worden. Dat gevoel kreeg ik tenminste sterk.
Toch wil ik absoluut geen strijdouder worden
Ik heb geen behoefte aan ruzie met school. Elin moet daar nog jaren heen. Ik wil juist een fijne samenwerking met de juf en directie. Daarom twijfel ik ook zo over wat verstandig is. Het laatste wat ik wil, is bekendstaan als “die moeder” die overal een discussie van maakt. Tegelijk wil ik mezelf ook serieus blijven nemen in wat ik voel en belangrijk vind. Dat maakt het soms lastig om de juiste toon te vinden. Vooral omdat emoties en praktische regels hier zo door elkaar heen lopen.
Soms denk ik: misschien moet ik gewoon nóg een gesprek aanvragen
Rustig uitleggen dat het voor ons geen vreemd statement of protestactie is. Maar gewoon een stukje nabijheid voor mijn dochter. Misschien dat de directrice er anders naar kijkt. Of misschien juist helemaal niet. Ik speel dat gesprek soms al helemaal af in mijn hoofd. Tegelijk ben ik ook bang voor nog een afwijzing. Omdat zo’n gesprek me blijkbaar veel emotioneler raakt dan ik vooraf dacht.
Uiteindelijk wil ik gewoon dat mijn dochter zich veilig voelt
Op school, maar ook in de overgang tussen thuis en school. Voor haar is het gewoon mama. Warmte. Rust. Ik denk dat volwassenen soms vergeten hoe groot zulke kleine momenten kunnen voelen voor een kind. Zeker op een leeftijd waarop alles nog nieuw en spannend is. Voor Elin gaat het helemaal niet over maatschappelijke discussies of meningen van anderen. Zij zoekt gewoon even verbinding en ontspanning midden op haar schooldag. Dat is eigenlijk heel puur en eenvoudig.
Ik blijf ergens hopen dat er nog een oplossing komt
Misschien een compromis. Misschien een directrice die er toch anders naar kijkt. Of misschien gewoon wat meer begrip vanuit school. Want uiteindelijk vraag ik helemaal geen enorme aanpassing of uitzonderingspositie. Ik vraag alleen een klein momentje met mijn dochter midden op haar schooldag. Tien minuten nabijheid op een lange dag vol indrukken.
TOOS

