Als ik zeg dat ik van interieur houd, dan bedoel ik ook écht van interieur. Niet zomaar een leuk plantje op de vensterbank en een kleedje op de bank. Nee, ik kan uren schuiven met meubels, moodboards maken op Pinterest, kleuren combineren en accessoires uitzoeken tot het klopt. Ik haal zoveel rust uit een opgeruimd en mooi huis. Mijn huis is mijn plek, mijn trots.
“Bereid je maar voor op hysterische kleuren en plastic troep”
En ja, dat zag er vóór Sinne uit als een showroom. Ik geef het toe. Alles in balans. Ton sur ton. Rust. Harmonie. Warm hout, beige, linnen gordijnen, een prachtig vloerkleed uit Marokko, keramieken vaasjes met droogbloemen — you name it. Toen ik zwanger werd, kreeg ik direct de eerste opmerkingen naar mijn hoofd. “Geniet er nog maar van, straks is je huis één grote kermis.” “Dan kun je dat mooie kleed wel op Marktplaats zetten.” “Bereid je maar voor op hysterische kleuren en plastic troep.”
Het komt er gewoon niet in
Serieus, ik was pas tien weken zwanger en iedereen had ineens een mening over míjn interieur. Alsof ik een bord met spaghetti tegen de muur moest gooien en dat dan ‘gezinsleven’ moest noemen. Maar ik ben er heel stellig in geweest vanaf dag één: dat hysterische speelgoed komt er gewoon niet in. Punt.
Geen plastic discotheek in mijn woonkamer
“Je zult wel van een koude kermis thuiskomen,” zei mijn schoonzus, moeder van drie. “Wacht maar tot ze gaat lopen, dan kun je het allemaal niet meer tegenhouden.” Nou, guess what? Sinne is nu één jaar geweest, ze loopt al twee maanden, en nee: mijn woonkamer is nog steeds geen plastic discotheek. Ik heb het gewoon anders aangepakt. En nee, dat maakt me niet minder moeder of minder lief voor m’n kind. Het maakt me alleen een moeder die haar rust bewaakt. En die daar ook eerlijk over is.
Open einde speelgoed: dingen waar Sinne zelf iets mee kan verzinnen
Kijk, ik snap het wel. We leven in een wereld waarin je kind ‘moet leren’, ‘gestimuleerd moet worden’ en ‘ontwikkeld moet worden’. Liefst met felle kleurtjes, lampjes, geluidjes en Engelse zinnen waar je als moeder na drie minuten al koppijn van krijgt. “Let’s gooo!” “Can you find the yellow star?” “Yaaaaay!” Nee dank je. Mijn voorkeur gaat uit naar open einde speelgoed. Dingen waar Sinne zélf iets mee kan verzinnen. Blokken, houten bakjes, een stapeldoosje, wat doeken, een mandje met houten lepels en een oude pollepel. Ze verzint hele scènes. Vandaag was haar pollepel nog een telefoon. Gisteren maakte ze van een leeg kartonnen doosje een bedje voor haar knuffel. En ja, ik geef toe: het ziet er ook gewoon mooier uit. Geen schreeuwende kleuren, geen batterijen die op random momenten beginnen te zingen. Gewoon rust. In m’n huis, in m’n hoofd.
“Je doet alsof je kind in een museum moet leven”
Dat zei m’n buurvrouw laatst. Ze bedoelde het niet eens lullig, denk ik. Maar het raakt wel. Alsof ik een kind van één beperk in haar vrijheid omdat ik geen knalroze plastic keukentje in m’n woonkamer wil. Maar weet je wat ik dan denk? Wat is er mis met mooi én functioneel? Waarom moet ‘kindvriendelijk’ automatisch betekenen: hysterisch, schreeuwerig en plastic? Ik wil ook niet op een bank zitten waar de vulling uitpuilt omdat “ja, dat is makkelijker als je kinderen hebt.” Nee. Ik wil dat Sinne leert: spullen mogen mooi zijn. En daar mag je met respect mee omgaan. Tot nu toe gaat dat prima.
Dit is niet ‘the easy way out’, ik stop hier veel tijd in
Laat ik eerlijk zijn: het was niet dat ik het perfecte speelgoed zomaar vond. De meeste winkels zijn volgegooid met plastic spul. Dus ik ben gaan zoeken. Tweedehands, webshops die zich richten op natuurlijk speelgoed, Instagramshops van moeders die hetzelfde denken. Ik heb echt de moeite gedaan. En dat mag ook best eens gezegd worden. Want dit is niet lui of makkelijk. Dit is bewust.
“Maar Sinne moet toch kind kunnen zijn?”
Deze opmerking krijg ik het vaakst. Alsof ik haar iets ontneem door haar geen zingende olifant te geven. Alsof een kind pas écht kind is als het omringd wordt door chaos. Maar Sinne ís kind. Ze speelt. Ze lacht. Ze kruipt in een kartonnen doos en roept “bootje!” Ze maakt van een lege keukenrol een verrekijker. Ze is vrolijk, creatief, vrij. En dat allemaal zonder hysterische rommel. Dus vertel me nog eens wat ik haar ontneem?
Ze komt echt niks tekort, juist meer ruimte voor haar fantasie
Sterker nog, ik geloof dat ze méér heeft. Meer ruimte voor haar fantasie. Meer rust om zich te concentreren. Meer kwaliteit in plaats van kwantiteit. We hebben geen speelgoedkast die uitpuilt. Wat ze heeft, ligt in mooie mandjes of op lage plankjes. Ze weet het te vinden, ze weet wat ze ermee kan. En als ze erop is uitgekeken? Dan ruilen we om. Ook dat: bewust. Ik koop bijna niks nieuws. Veel dingen komen van Marktplaats of zijn tweedehands gekregen. Duurzaam. Mooi. Zinnig.
“Wacht maar tot ze ouder wordt…”
Ja, die hoor ik ook vaak. “Wacht maar tot ze naar school gaat en Elsa wil. Of een roze glitterstep. Of Paw Patrol.” Misschien wil ze dat, ja. En misschien geef ik dan ook toe. Want het gaat mij er niet om dat alles per se mooi moet blijven voor mij. Het gaat me erom dat ik haar nu een basis geef. En dat die basis draait om rust, eenvoud en creativiteit. En wie weet wil ze straks inderdaad een Elsa-jurk. Prima. Maar misschien kiest ze dan zélf voor eentje van zachte stof, in een mooie blauwe kleur, zonder dat ik haar dat opdring. Omdat ze het gevoel herkent van iets moois, iets fijns, iets wat past.
Kinderen hebben geen eindeloze berg speelgoed nodig
Veel mensen verwarren ‘mooi’ met ‘duur’ of ‘onpraktisch’. Maar mooi kan juist heel praktisch zijn. En kinderen hebben echt niet die eindeloze berg speelgoed nodig. Sterker nog: Sinne speelt het liefst met dingen die geen speelgoed zijn. Een houten lepel. Een oud deksel. Een sjaaltje. Een lege doos. Ik denk dat we onderschatten hoe creatief kinderen zijn als we ze even met rust laten. Als we niet alles al voor ze invullen. En ja, het scheelt ook voor mij. Want als zij in de woonkamer speelt, dan zit ik er ook. En ik wil daar geen circus. Ik wil daar gewoon… ons. Samen. In rust. Zonder flitsende geluidjes en lichtjes die haar (en mijn) brein overprikkelen.
Laat ze maar lachen
Als ik zeg: dat hysterische speelgoed komt er niet in, dan meen ik dat. Niet omdat ik een strenge moeder ben. Maar omdat ik geloof dat Sinne er beter van wordt. En ik óók. En dat mag. En als mensen me uitlachen, prima. Laat ze maar. Ik lach niet terug, ik glimlach gewoon. Omdat ik weet: dit is mijn manier. Mijn huis. Mijn kind. Mijn keuzes.
En guess what? Mijn showroom staat nog steeds. Mét een peuter erin. En dat gaat perfect samen.
FAMKE
Mooi verhaal, je hebt volledig gelijk. Ik vind wel dat je heel erg de nadruk legt op je interieur. De les is naar mijn idee dat je kinderen weinig plezier doet met lawaaierig plastic rommel. En ook dat je kind en haar speelgoed niet je volledige huis hoeft te domineren. Jij bepaalt wat waar gebeurt, en hoe, in jouw huis. Maar daarvoor hoef je geen perfecte toonzaal in je huis te hebben, lijkt me.
voor dat je/iedereen zijn eigen mening vooral belangrijk vindt… heeft u/jullie onderzoek gedaan? er zijn meerdere studies gedaan over kinderen en speelgoed. dan wel de kleuren van speelgoed.het brein van een kind moet weldegelijk gestimuleerd worden, en dit gebeurt niet/minder bij speelgoed met zachte kleuren. dat is gewoon zo, ook al vinden we daar als ouders soms wat anders van. ja het past niet bij je interieur, maar ik zie oprecht een achterstand bij kinderen om mij heen waarvan de ouders precies deze mening hebben. zal dat dan niet ook wat zeggen?
ook begin je je verhaal met ‘mijn’ huis. het is niet ‘jouw’ huis, het is jullie huis dus ook die van je kind.
ik wil niet zeggen dat je schreeuwend speelgoed in huis moet halen, maar er zit weldegelijk een verschil in speelgoed van de modetrend van nu, en het gekleurde speelgoed. buiten dat denk je al te weten hoe het leven is omdat je kind nu 2 maanden loopt. niet vervelend bedoeld maar een kind van 1 die net loopt en een peuter/kleuter zijn 2 hele verschillende dingen/fases. komen er nog meer kinderen, maakt ook dat nog een verschil. wellicht wat meer onderzoek doen op psychologisch gebied en open staan voor een toch iets minder ‘mooi’ huis?
Ik zou zeggen “leven en laten leven”
Iedereen voedt hun kind op met de beste bedoelingen.
Als het wordt omringd met liefde en aandacht, dat is het wat kinderen eigenlijk nodig hebben, toch?!?
💖Jo.
Helemaal eens hoor. Zo hebben wij het 37 en 35 jaar geleden ook gedaan. We kregen toen niet zo idioot veel speelgoed als nu, en er was ook veel minder plastic rommel. Action bestond nog niet. !! Lego kwam wel in huis.
Onze jongens zijn allebei creatieve mannen geworden.
De een in het ontwerpen van machines en de ander in het ontwerpen van woningen. Als wij op kraamvisite gaan geven we bewust geen plastic speelgoed.
SUPER!
Iemand vertelde mij dat ze was uitgenodigd op een kinderverjaarsfeest. Reuzedure en grote kadoos werden er gegeven en daarna werden de kinderen naar de speelkamer gestuurd. Toen er een enorm blij gelach en gejoel klonk, gingen ze stiekem even bij de kinderen kijken. Ze hadden de grootste pret terwijl ze speelden met de lege kartonnen doos, waar een kado in had gezeten. Het was hun auto, of boot, dat weet ik niet meer.
Dus: ja! Kadoos waar je véél verschillende dingen mee kunt doen, worden vaak véél leuker gevonden, dan dure, moderne kadoos. Mijn zusje en ik speelden als baby graag met een lege eierdoos, doosje waar theezakjes in hadden gezien, enz.
Super zoals je het doet, je stimuleert de creativiteit van je kind. Mijn kinderen hadden de grootste lol met de dozen die ik meenam van de supermarkt. Uren hebben ze daarmee gespeeld en daar is niks mis mee. Hoe werden kinderen vroeger gestimuleerd toen al dat plastic met die schreeuwende kleuren er nog niet waren? Zij zijn ook groot geworden zonder al dat.
suppergoed bezig. zouden meer ouders moeten doe. zou een hele berg plastiek afval schelen en veel kinderen zouden terug creatief en verbeelding worden en krijgen. het meeste speelgoed is voorgekauwd en fantasieloos. lichtjes en geluidjes genoeg en daarbovenop verschrikkelijk lelijk en milieuonvriendelijk. en als kerst op de taart…ze zijn er dikwijls direckt op uitgekeken en het is strontduur. laat een kind inderdaad kind zijn en zelf fantaseren en verzinnen zonder al die nutteloze dure spullen
Geweldig! Niet per se omdat je je huis op die manier rustig houdt (ik geef eerlijk toe, wat jij beschrijft is klinkt niet als mijn smaak), maar wel omdat je je kind gewoon fantastisch stimuleert zijn eigen brein en fantasie te gebruiken. De meeste kinderen hebben kamers vol ongebruikt speelgoed, dat steeds wordt aangevuld uit, ja wat eigenlijk? Liefde? Of juist gemakzucht?
Kinderen die leren om hun fantasie te gebruiken en daar de ruimte voor krijgen, hebben dat speelgoed helemaal niet nodig. Ik had als kind een grote zak verkleedkleren, geen kant en klare jurken en pakken, maar lappen en afdankertjes van mijn moeder. Daar kon je, samen met wat hoeden en zelfgemaakte papieren kronen, echt alle kanten mee op. Een paar dekens over de eetkamerstoelen en de huifkar was op weg naar het wilde Westen. Pannen uit de keuken mee om te koken boven een ‘vuurtje’.
Op zeker moment kreeg ik een barbie, omdat ik dat zo graag wilde. Wat een deceptie. Nauwelijks mee gespeeld…
denk eerder dat jij hulp nodig hebt, laat je kind toch kind zijn.
dat kind juist nu kind. fantasie wordt geprikkeld. prachtig!
Laat iedereen maar lachen.
Met jou kind kun je dalijk wel overal komen.
Hoef je niet de hele tijd achteraan om te zeggen dat ze ergens niet aan mag komen.
Hier ook nooit dingen opgeruimd of aan de kant gezet.
Daar is jou speelgoed, dit zijn mijn spullen. Gewoon afblijven.
Mijn kinderen hebben altijd op nummer 1 gestaan maar dat wil niet zeggen dat ik zelf niet meer mee tel.
Had hier wel de luxe dat we een speelkamer hadden. Speelgoed (al dat lelijk spul) mooi achter een deur verstoppen.
Hier werd veel geknutseld, gebakken, vooral veel buiten gespeeld met van alles en nog wat. Creatief opgevoed. Verveelden zich nooit want bedachten zelf wel weer iets om de doen of te maken.
Daarbij vind ik dat iedereen zelf bepaald hoe de ze de kinderen willen opvoeden. Jou huis , jou regels
Als ik dit lees, denk ik meteen aan een sad beige mum. Er is op zich niets mis met Montessori speelgoed, maar kinderen hebben kleuren nodig in de ontwikkeling. Het hoeft inderdaad niet allemaal met geluid en lampjes, maar die kleuren zijn wel heel belangrijk, ook al vind je dat niet mooi.
Je kan ook een mooie kast neerzetten met (rieten) bakken voor het ‘lelijke’ speelgoed. Dan blijft je kamer toch rustig en mooi.
Je denkt niet dat ze buitenshuis kleur genoeg meekrijgen?
Mijn opmerking gaat over blootstelling binnenshuis in de eerste levensjaren. Er zijn vele onderzoeken naar gedaan waaruit adviezen naar voren zijn gekomen. Kleine kinderen hebben veel stimulatie met contrasten en kleuren nodig. Een hippe beige kamer, met beige meubelen, beige kleren en beige knuffels, stimuleert onvoldoende.
Zo leuk om te lezen ☺️ Hier precies hetzelfde, montessori ‘speelgoed’, lege eierdozen, pollepels, rieten mandjes ( kocht alles bij dille & kamille ipv de intertoys ) eindeloos fantasie en speelplezier!
Nu zijn ze inmiddels bijna 5 en 6 en nog steeds geen plastic troep, in alle felle kleuren wat geluid maakt. Juist tijdloos speelplezier met materialen. En die jurk om te verkleden net als Elsa? Heeft ze nog steeds niet om gevraagd, het allerliefste spelen ze buiten met stoepkrijt, fietsen, springtouwen, steppen en voetballen.
Vanaf dag 1 de vraag; waarom ziet jou huis eruit alsof je geen kinderen hebt 😂 nou, ze hebben het echt niet nodig,, op wat knutselspullen, lego en puzzels na wat achter kastdeuren te vinden is!
ik heb t idee dat jij alleen maar zegt dat de natuurlijke materialen beter zijn voor jouw kind, maar dat je gewoon niet wil dat er gekleurde kinderspulletjes in je huis liggen omdat t niet bij je interieur past.
Zal wat worden als ze straks met een houten beige bal, saaikleurige skeelers met rieten wielen, saaikleurig fietsje, poppen met saaie kleertjes aan moet spelen, want andere kleuren en materialen staan niet bij je interieur.
Sneu dat je kindje zelf niet mag bepalen wat ze mooi en leuk vindt, net zoals jij kiest in je interieur wat jij mooi vindt.
jij woont er toch niet alleen, het is toch ook het huis van jouw kind.
Ik vind montessori speelgoed van hout ook veel mooier, uitdagender en waardevoller dan de plastic zooi uit de speelgoedwinkel. Houten puzzels, boekjes, soorteerdozen zijn prima speelgoed waar een kind zich mee kan ontwikkelen. Wij hadden vroeger een rieten poppenwagentje en een houten hobbelpaard, de derde generatie kan er ook zo weer mee spelen, mankeert niets aan. Kom daar maar eens om bij de chinese rommel die je nu koopt. Afgezien van bovenstaande is het ook duurzamer gefabriceerd en minder belastend voor het milieu
Vroeger als klein kind had ik een paar poppen, een blokkendoos en later kwam daar nog een treintje bij. En als ik even uitgekeken was op de poppen, speelde ik met de autootjes van mijn broer ( en hij met mijn poppen). Zo wisselden we regelmatig om van speelgoed en we vermaakten ons altijd prima!
En nee, al die hysterische plastic troep is inderdaad niet nodig voor kinderen. Ze kunnen hun fantasie beter ontwikkelen ” met minder”.
Mooi dat je dat zo doet! maar wat doe je als andere mensen jouw kind wel hysterische plastic rotzooi met batterijen e.d. geeft? of weet iedereen in jouw omgeving inmiddels dat ze daar bij jouw absoluut niet moeten aankomen em doen ze dat dan ook niet? Ik vraag me wel af: weet een kind van 1 jaar serieus al wat een telefoon is en wat je daar mee doet? en kan ze dat ook al naspelen met iets en dan doen alsof het een telefoon is?
Ja, dat weet een kind. Wanneer ze een telefoon zien, pakken ze deze op, houden het tegen hun oor en zeggen: allo! Heel raar, gezien ze mama en papa vooral zien appen en videobellen… De afstandsbediening werkt trouwens ook als telefoon voor het spel.
Toen onze kleine net een jaar was, nog niet kon lopen, was een van zijn eerste woordjes ‘abbediening’. Waarbij hij de afstandsbediening pakte en naar tv richtte. Alleen de ‘echte’ werkende afstandsbediening is ook goed genoeg voor ze.
Hear, hear! Mijn huis is geen showroom, maar ik houd wél van een rustige benedenverdieping. Dus geen husterisch speelgoed in de woonkamer (en keuken, hal, toilet), maar lekker op de slaapkamer. En helemaal eens dat ze geen overvloed nodig hebben. Kinderen die zoveel hebben dat ze het overzicht volledig kwijt zijn en van gekkigheid niet eens weten wat ze moeten kiezen.